Toen ik op een maandagavond in de pannen stond te roeren, werd ik gebeld door Simone. Haar zus was die middag in het ziekenhuis overleden en ze vroeg of ik haar wilde helpen met het regelen van de uitvaart. Ik vroeg haar of ze het prettig vond dat ik diezelfde avond nog langs zou komen. Dat vond ze prima en we spraken af dat ik om 19.30 uur bij haar zou zijn. Later vertelde dat ze het zo fijn vond dat ik ook maar een “normaal” mens was. Ik moest lachen. Tijdens ons telefoongesprek had ik haar namelijk verteld dat ik aan het koken was en op het punt stond om met mijn zoontjes te gaan eten. Dat vond ze geen enkel probleem en het contact voelde voor mij meteen goed. Simone vertelde mij later dat dat voor haar ook gold.

Nadat ik oppas had geregeld, met mijn zoontjes had gegeten en de oppas gearriveerd was, vertrok ik, zodat ik op tijd bij Simone zou zijn. Daar aangekomen, werd ik welkom geheten door haar, haar kinderen en goede vrienden van de overleden vrouw die Ali heette.  Simone vertelde dat haar zus ziek was geweest en dat de gezondheid van Ali heel snel achteruit was gegaan. Ali had bij leven van iedereen afscheid willen nemen. Als ze dood was, wilde ze dat ze in stilte gecremeerd zou worden, zonder afscheid. De dood was echter veel te snel gekomen, waardoor haar plan om de mensen tijdens haar leven persoonlijk gedag te zeggen, niet was gelukt.

Omdat ze dus geen officieel afscheid met sprekers en muziek wilde, maar Simone en vrienden de mensen toch de gelegenheid wilde geven om afscheid van Ali te nemen, werd uiteindelijk besloten om een condoleance avond te organiseren. Er zou op een later moment in de tuin van de vrienden een persoonlijke herdenkingsbijeenkomst worden gehouden met Simone, haar kinderen en vrienden die nauw verbonden waren met Ali.

Tijdens ons gesprek kwamen we ook nog op een andere wens van Ali. Zij wilde namelijk gecremeerd  worden in een kartonnen doos. Dit wordt echter niet toegestaan door het crematorium. Daarom kwam uiteindelijk het idee op tafel om een kartonnen doos te maken die over de kist werd gelegd. En zo is het ook gegaan. In plaats van een condoleanceboek werd aan de genodigden gevraagd om op een briefje een boodschap of herinnering aan Ali te schrijven.

Het was een warme, maar erg mooie avond toen de genodigden voor Ali kwamen om afscheid te nemen. Conform de wens van Ali werd zij maandagmorgen in stilte gecremeerd. Ik had met Simone die maandagmorgen vroeg afgesproken om Ali van de boerderij Moskowa naar crematorium Moscowa te brengen. We wandelden samen met de kist door het gedenkpark toen Simone vertelde dat ze samen met Ali veel had gereisd en gewandeld. Ik vond het een mooie symboliek dat zij haar zus nu op haar laatste reis vergezelde. Een bijzondere wandeling waar ik bij mocht zijn.

crematrorium Moscowa, begraafplaats arnhem cremeren

Het verhaal en de foto zijn met toestemming van Simone geplaatst.