Op een maandagmorgen werd ik om 6.30 uur wakker gebeld. Een dochter belde namens haar moeder. Haar ouders hadden een tijdje geleden met mij over hun uitvaart gesproken. De naam van de dochter zei me niets. Vader was overleden en ze belde namens haar moeder. Toen ik naar de naam van haar ouders vroeg,  wist ik het meteen.Ik had het echtpaar 1,5 jaar geleden ontmoet tijdens een seniorenbeurs en ter plekke een afspraak met hen gemaakt om hun uitvaart te bespreken.  Het echtpaar wilde hun drie volwassen kinderen hier niet mee belasten.

Uitvaartcentrum Moskowa aangepast

Toen ik bij hen thuiskwam, vertelden ze mij over hun twee dochtertjes die zij hadden verloren. Twee meisjes die maar heel kort mochten leven. Zij lieten mij het prachtige symbolische beeldje van de twee meisjes zien.  Het verlies van de twee dochtertjes heeft tijdens hun hele leven een grote impact gehad, vertelde mevrouw. Het kon dan ook niet anders dat de twee meisjes een belangrijk onderdeel waren van het afscheid. In de vorm van twee vlindersluitingen, het prachtige beeldje dat op de kist van vader stond tijdens zijn afscheid en ook op de voorkant van de rouwkaart is afgedrukt, een door zijn echtgenote gemaakte quilt met een vlinder en een prachtig vlinderbloemstuk. Er lagen ook twee rozen namens de meisjes op de kist van vader. Dit had het echtpaar ook tijdens ons voorgesprek aangegeven.

rouwbloemstuk vlinder bij persoonlijk afscheid

Voordat ik die maandagmorgen naar de familie reed om meneer voor de laatste keer te verzorgen en de uitvaart samen met de familie te bespreken, reed ik eerst langs de bloemist om twee rode rozen te kopen. Deze hebben we na de opbaring bij vader in zijn armen gelegd waar ze ook zijn blijven liggen.  Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde en vind het een troostende gedachte dat de meisjes weer samen zijn met hun vader.