Een paar maanden geleden werd ik opgebeld door een zoon wiens vader was overleden.
Toen ik die morgen bij de familie kwam, vertelden ze dat de kist al klaar stond: een prachtige, robuuste kist van steigerhouten planken.

Bekleding van kist met persoonlijke spullen van overledene
Er zat echter nog geen bekleding in de kist. In overleg met de familie hebben we toen het volgende bedacht: een tuinkussen van meneer werd gebruikt als matras in de kist, zijn hoofd lag op zijn eigen hoofdkussen en meneer zou worden toegedekt met zijn eigen zachte, stoere, rode deken met de Noorse vlag.

Voordat meneer werd overgebracht naar het uitvaartcentrum, moesten mijn collega’s eerst de kist ophalen uit de werkplaats die vlakbij was. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn collega’s schrokken enigszins van de grote en vooral brede kist. Ze vertrokken uiteindelijk met de kleding van meneer, zijn tuin- en hoofdkussen en de dekens om meneer op te halen en hem voor de laatste keer te verzorgen.

Nadat de kist met meneer bij het crematorium was gebracht, kreeg ik al snel een telefoontje van een medewerkster van het crematorium. De kist was te breed voor hun oven.
Ai….. en nu? Het eerste dat in mij opkwam was om de ook al robuuste handvaten eraf te halen, voordat meneer gecremeerd zou worden. Maar de vraag was of dat genoeg zou zijn. Uiteindelijk kwam het verlossende telefoontje van het crematorium dat het goed zou komen!

steigerhouten kist

opbaring

Een paar uur later belde ik de collega van mijn zorgteam om te vragen of alles goed was gegaan met de opbaring. Hij vertelde mij dat de opbaring wel aardig was gelukt.
“Wel aardig, wat bedoel je?” vroeg ik. Er schoot meteen door mij heen dat er iets niet goed was gegaan. Maar mijn collega’s, die geweldig werk verrichten en waar ik ontzettend blij mee ben, waren niet gewend aan zo’n persoonlijke bekleding van de kist. Toen de familie en ik samen aan het einde van de middag bij hun vader, schoonvader, opa en vriend gingen kijken, vonden we het prachtig hoe meneer gelegen op en onder zijn eigen dekens en kussen lag opgebaard. Het was gelukkig goed gekomen: een prachtige robuuste kist met stoere, eigen bekleding.
Ook helemaal passend bij meneer, een stoere, ondernemende man.

Voordat meneer die dag gecremeerd werd, is uit voorzorg ook het brede deksel van de kist gehaald. Deze is de volgende dag door de familie opgehaald. Zij zouden het deksel laten vermaken tot een tastbare herinnering. En net zoals alles wat de vader samen met zijn zoon heeft gebouwd en gemaakt; van muziekinstallaties, open haarden tot huizen, hoop ik dat deze tastbare herinnering ook heel lang meegaat en een mooie bestemming heeft gekregen!

De foto’s zijn met toestemming van de familie geplaatst.